Schreeuwen, schelden en vloeken, sommige mensen met dementie kunnen er wat van!
Wanneer iemand met dementie in onze ogen lastig gedrag laat zien, zoals schreeuwen, vloeken en schelden zijn we geneigd om dit af te keuren en er alles aan te doen om dit gedrag te laten stoppen. Het zorgt voor overlast dat geschreeuw de hele tijd. We schrikken misschien van het vocabulaire van de schreeuwer, je hebt nooit geweten dat dat er allemaal in zat! Wat moeten de buren of andere bewoners wel niet denken als jouw persoon met dementie zo tekeer gaat?
De eerste reactie is vaak ‘Ssst, doe maar niet’ of we proberen om de roeper af te leiden met ‘Kom maar mee, dan krijg je een kop koffie’
Wat we eigenlijk zeggen is ‘NEE! Niet doen.’ We gaan voorbij aan de onderliggende emotie die het geschreeuw veroorzaakt, zoals angst, verveling, onrust, frustratie.
Wat als we nou eens starten met JA? Dat kan letterlijk zijn ‘Ja wat een rotdag is het toch’ Of ‘Ja, ik zou ook wel willen schreeuwen.’ En wat gebeurt er als we eens mee gaan schelden?
Door mee te schelden zeg je eigenlijk JA tegen degene die schreeuwt. Je gaat mee in zijn belevingswereld, waardoor er echt contact ontstaat. Het lijkt misschien raar en ongepast om mee te schelden met iemand die zo tekeer gaat, maar het zorgt ervoor dat jouw persoon met dementie zich erkend voelt in zijn gevoel en stemming. Door mee te schelden laat je zien dat je hem of haar accepteert. Door te spiegelen doorbreek je ook vaak het gescheld of geschreeuw.
Uiteraard werkt dit niet bij iedereen en zal je moeten uitproberen wat het effect is als je met iemand mee gaat schelden. Het proberen waard, al is het alleen maar om eens ongegeneerd je eigen frustraties te kunnen uiten!
Wie doet dit ook of durft het eens te proberen? Ik hoor graag wat het effect is!
